Christy Ring, laoch níos mó ná Babe Ruth

“Do thriail sé an ní dodhéanta
formhór gach Domhnach ar an bpáirc,
is uaireanta rith leis.”

Tháinig mé ar dán inné agus d’oscail sé smaointí ionam mar a dhéanann dánta go minic. Tá an ceann seo scríofa ag Séan Ó Tuama faoi Christy Ring, an iománaí is fearr ar fhoireann Chorcai ríamh agus b’fheidir an iománai is deaslámhach agus oilte ar ghnóthaí iománaíochta ríamh in Eirinn. Cinnte go mbeadh cuid mhór daoine ar aon intinn le sin.

”Aon neomat buile amhain
in earr a ré is é Cúchulainn
bhí ‘na ionad ar an bpáirc –
d’at a chabhail
i radharc na sluaite,
do bholgaigh súil
‘s do rinc ar mire.”

Ní fhaca mé Christy Ring agus é i mbláth a mhaitheasa ar na páirce, ní raibh anam ionamsa na blianta sin ach le aon laoch scéalaíochta chuala mé trácht nach beag faoi agus mise óg. Ba chosúil gur fear é a throid go cliste agus go cróga chomh maith céanna nuair a bhí sé ar aiste mhaith, an chuid is mó den am. Chaith Christy ceithre blian is fiche, ó 1939 go 1963 ar bhfoireann Corcaí agus d’éirigh leis gur thug an domhan mór níos mó ná gean dó, ach saghas urraime.

Ní raibh baint díreach agam le iománíocht, ach is minic a chuala cur síos do Christy ag m’athair agus m’athair cheile, ar dheis Dé go raibh siad. B’as Iarthar Luimnigh é m’athair, agus ba é Contae Luimnigh an namhaid is mó a bhí i gcoinne Contae Corcaí na blianta san i gcursái iománaíochta, agus b'as Contae Mhaigh Eo m’athair chéile agus fós féin do bhí ómos nach beag acu siúd ar an Corcaíoch. Dheineadh comparáid idir na fir cluichíochta nua aimseartha agus an seanlaoch agus ní gá a mhíniú cé acu a bhíodh an bua i gcónaí.

”Bhí cnagadh is cleatar,
liútar-éatar
fir á dtreascairt,
fuil ag sileadh -
’s nuair rop trí cúil isteach
bhí seandéithe Éireann uile
ag stiúrú a chamáin.”

Na laethanta sin ba é an clú agus cáil an duais amhain, (más féidir duais a thabhairt orthu,) a bhfuair na laochra iománíochta agus na peileadóirí uilig sa GAA. Tá sé ráite nar bhfuaireadar fiú ceapaire saor in aisce tar éis na cluichi móra, agus ní rabhardar ag lorg níos mó……………Bhí an rannpháirtíocht de dhualgas orthu gan cheist.

Nuair a d’éag Christy Ring gan choinne i 1979 is cuimhin liom gur bhraitheas an bhris mhór ní amhaín i saolta a lucht leanúna iománaíochta ach sa domhan mhór Éireannach.

“Ní féidir liomsa fós
Christy Ring a adhlacadh…
Samhlaím é uaireanta
is é ar buanchoimeád,
sinte ar leac na honóra
I mBrú na Bóinne
is Aonghas Mac an Daghda é choimhdeacht
go dtí an leath-uair bheag gach geimhreadh
go soilsíonn ga gréine go hómósach
ar a chúntanós."

Lá na Gaeilge

Níl ach trí seachtaine fághta agus beidh an Lá na Gaeilge i Yonkers linn. Seo an cúigiú blian, agus i gcónaí bím ag smaoineamh ag an bpointe seo, "an n-oibríonn sé amach?" Tá na bileoga curtha amach, bolscaireacht beag déanta agus táim ag feitheamh anois ar na foirmeacha a dtiocfaidh ar ais chugam. Ní féidir liom lean ar aghaidh le clár an lae go dtí go bhfuil a fhios agam cé mhéad duine a bheidh páirteach, ní féidir foireann teagascoir a chur le cheile fiú....
Chuaigh mé le mo chara Eibhlín go Springfield MA inné i gcóir lóin lenár gcara Micheál a bhí ann ag tabhairt chuairte ar a colcheathar, tháinig sé ar turas gnó ar ndóigh ach ag deireadh na seachtaine bhí sé saor teacht le chéile le cháirde. Is as Corca Dhuibhne é Micheál ach tá ana chuid colceathracha agus colseisreacha aige i Springfield MA. Fágadh ina aonar i nDún Chaoin é a athair nuair a d'imigh a dheartháireacha agus a dheirfúireacha uilig duine tar éis duine, deichnúir acu, go Springfield breis agus is dócha trí fichid bliain ó shin. Mar sin ní raibh colceathar ar bith ó thaobh a athair ag Micheál agus é ina bhuachaill i nDún Chaoin, iad uilig anseo i MA. Ní aisteach scéalta mar seo sa cheantar san i gCiarraí. Tá nasc nach beag idir Springfield agus Corca Dhuibhne fós.

Táim Bréan de Philip Morris

Chonaic mé ar an New York Times inné go bhfuil an comhlacht Philip Morris ag iarraidh an margadh Áiseach a bheith acu....agus níos mó daoine a chur claonta chun toitíní. Tá a fhios againn go bhfuil síad ar thóir an tríu domhan chomh maith le tamall anuas, Indonesia agus a léithéad, pobail nach bhfuil fiú bheith istigh nó árd oideachas acu. Anseo sna stáit, os rud é go bhfuil figiúirí na gcaiteoirí ag titim, (an scéal céanna sa Eorpa) cuireann síad amach bréagbholscaireacht go bhfuil suim acu i slaintíochta na tíre. Táim bréan dóibh. Tá sé ráite ar a suíomhghréasain go oscailte nach bhfuil suim acu i bpáistí a chun chun toitíní, ní creidim focal uathu. An gceapann siad go bhfuil an pobal aineolach nó amaideach? Ach seo an fhadhb, b'fheidir go bhfuil an pobal aineolach agus amaideach. As seo déanfaidh mé iarracht toradh agus tairgí an chomhlachta sin a sheachaint: No more Kraft products, slán le Philadelphia Cream cheese, no more Toblerone (brón orm faoin gceann sin). Sin é ó mo Bhosca na Gallúnaí inniu.

Cineál Díse

Ní chreidim go bhfuil seachtain imithe uaim ó scríobhas anseo? Cad a tharla? An bhfuil mé ag éirí sean agus sin an fáth go bhfuil gach lá ag imeacht uaim gan cead? Bhí cuairteoirí againn ag an deireadh seachtaine, b'fheidir gurb é sin é? Thugamar cuireadh do cáirde againn agus a bheirt mac, déagóirí, teacht ag sciáil linn agus lenár gcuid, déagóirí chomh maith. Bhí sé seo socraithe tamall maith ó shin, b'fheidir dhá mhí, agus bhíomar uilig ag súil leis an tréimshe le cheile. ACH, bíonn ACH i gcónaí, sa deireadh thiar thall, níor tháinig ach an máthair agus an mac is sine. Is cosúil go raibh scrúdú ag an mac is óige ar scoil an tseachtain seo agus do bhí air stadéar a dhéanamh ag an deireadh seachtaine, sin an scéal ar aon chuma. Is dócha go raibh sé fíor ach bhí díoma ar mo chuid, bhí díoma orainn mar táimid cairdiúl leis an mbeirt acu mar dís, agus, aisteach a rá ach tagann cínéal athrú uirthi nuair nach bhfuil eisean ann agus a mhalairt go cruinn. Is duine gealgháireach, cainteach, ceanndána i slíte ach dea-croíoch leis é siúd agus is bean flaithiúil í, níos stuama agus dairire ná é agus i gcónaí ag iarraidh trioblóidí an domhan a réitigh, go háirithe nuair a bhíonn deoch nó dhó aici. Cuireann sí cuma dairíre ar an diospóireacht i gcónaí. Mar dís tá siad ana mhaith mar bogann siad a chéile. Chuir sé isteach orainn ar shlí nuair a chualamar nach raibh sé in ann teacht de dheasca an mac agus a stadéar, ach ní féidir cuireadh a thabhairt ar ais....an féidir? Tharla, in ainneoin an imní a bhí orainn, go raibh deireadh seachtaine bhreá againn, agus, duirt sí go raibh ionadh uirthi nuair a chonaic sí go raibh Púca agus Ban (na cait) linn i dtuaisceart na Stáit, dá mbeadh eisean ann bheadh air dul amach go ostán a duirt sí. Rinne mé glan dearmad go bhfuil sé allergic!!

Bruscar sa phost

Faighim an iomarca bruscair sa phost, cosúil le gach uile duine. In ionad é a chur díreach sa bhosca bhruscair, áit atá oiriúnach do, oscailaím iad uilig agus cuirim na clúdaigh réamhíochta a bhíonn iontu i mo outbox agus ansin téann siad ar ais go dtí a bhfoinse gan stró ormsa (agus faigheann an oifig an phoist 20 cents uathu an ceann acu.) Cuireann sé áthas aisteach orm é seo a dhéanamh, sílim go bhfuilim ag ghoid cúpla pingin ó na comhlachtaí móra sin a bhíonn achur an stuif seo chugam gan chead. Tá orthu duine a bheith ag obair in oifig éigin iad seo a oscailt. Ceapann daoine áirithe sa teach seo go bhfuil mé as mo mheabhair nó gur bheag an sult i mo shaol mar fhaighim sásamh as an gníomh truamhéileach seo. Ach ma dheánadh gach duine an rud céanna lena gcuid phoist? Fuaireas an nod é seo a dhéanamh blianta ó shin ó cara agam atá imithe ar shlí na fírinne anois. Fuair eisean an mhaitheas chéanna as an gníomh aisteach seo agus is minic a smaoiním faoi le miongháire agus mise a chur na clúdaigh folmha san outbox.

Ag ligint geáitsi

Tháinig an drochaimsir seo aniar aduaidh orainn. Bhí mé i gColáiste Iona ar maidin ag déanamh oibre sa leabharlann Úi Riain agus thosnaigh sé ag cur sneachta. Ní rud aisteach é sin ach de gnáth bíonn a fhios againn nuair atá stoirm ag teacht. Is minic a cheap mé go bhfuil an iomarca béime ar an aimsir sa nuacht raidio agus teililfise na tíre seo. Bíonn daoine ag fail bhais san Aifric ó ocras nó foréigean ufásach agus sinn anseo buartha faoin aimsir, gan fhios dúinn faoi a bhfualingt. Níl aon dul as, táimíd ag brath ar an media agus a gcuid iriseoirí. Agus iad siúd? Bíonn an nuacht mar aon clár eile faoi láthair, na léiritheoirí ag iarraidh na figiúirí a choméad suas, gan trácht ar cuspóir na Nuachta, eolas a thabhairt dúinne! Agus ar ndóigh bíonn na fógróirí ag féachaint ar na figiúirí céanna. Raidio agus Teilifís poiblí abú!
Ar ais go dtí an aimsir, chonaic mé timpist tar éis timpiste ar an mbóthar inniu. Bhi na carranna ag casadh timpeall agus ansin cuid acu eile ag déanamh go tapaidh trí an bpraiseach. Tá an-taithi againn i NY le drochaimsir mar seo ach fós féin bíonn na h-amadáin lasmuigh ag ligint geaitsí orthu féin mar is gnách.

Ceol Beo

Ní raibh mé anseo le tamall, ar ais atáim ach ag rith. Ranganna Ghaeilge anocht, an chéad ceann den téarma nua (curtha ar ceal seachtain o shin de dheasca stoirme) agus bileoga déanta agam don La na Gaeilge a bheidh ar siúil ag tús Aibreán. Plean agam iad a bheith sa phost inniu.
Bhí dinnéar againn i mbialann "17 main" i Mount Kisco oiche Aoine, saghas Jazz Club is féidir a rá agus bhí an bia an-bhlasta agus an banna cheoil go maith. Bhí plean agam dul go dtí an Towne Crier aréir Lúnasa a fheiscint ach tháinig Eimhín abhaile agus é ar a thuras ar ais go dtí an coláiste mar sin bhí dinnéar againn le cheile agus d'imigh an plean sin, leis an t-am, amach an fhuinneog.

Torture Chambers

The mammography machine is undoubtably a relic of the medieval torture chamber.

Hiopnóis

Bhí deireadh seachtaine bhreá ag timpeall céad duine thuas in Esopus Nua Eabhrac agus do bhí an t-adh ag cuid againn a d'fhan trathnóna Dhomhnaigh i gcomhair crinniú theagasceoirí na teanga. Os rud é go raibh tuirse an domhan orm thiteas i mo chodladh ag leathuair tar éis a h aon an lá úd agus níor fhagas slán le cuid mhór daoine a bhí ag imeacht díreach tar éis lóin. Chuir mo chara Bernie Broderick scairt orm ag beagnach a trí a cloig a rá go raibh gach duine le cheile aríst agus an cruinniú ar tí tosnú. Bhíos i gcóma. Bím i gcónaí tuirse in Esopus de dheasca easpa fíor codladh i rith na hoiche. Tá orm teacht ar hiopnóisí éigin an smaoineamh a chur ionam go féidir liom codladh sámh a fháil ann. Bhíos i suanlios bhreá chiuin an uair seo ach fós féin i rith na h oiche ní or tháinig codladh orm, bheinn lán sásta le suathaireacht, agus deoch agus ceol shuanlaíoch leis...go deas. Ar aon nos bhí oiche Dhomhnaigh agus Dé Luan go breá agus ansin ar aghaidh liom go North Creek agus chaitheas seachtain ansin le Páraic, Cian, Eoghan, Cara, Pooka agus Banba. Léigh mé mo chéad úrscéal le Tom Clancy; The Cardinal in the Kremlim. Níor léigh mé ceann dá chuid riamh cé go mbíonn siad i gcónaí sa teach anseo mar is aoibheann le mo mhic eachtraí na leabhair sin...ach, an uair seo ní raibh leabhar agam féin agus ghoid mé an ceann a bhí ag Cian nuair a bhí sé amuigh áit éigin,. Ansin bhí troid eadrainn faoin diabhal leabhar go dtí go raibh orm dul isteach go dtí an leabharlann i North Creek agus cóip eile a fháil.
Thánamar abhaile Dé Sathairn agus chuamar go cóisir "Mardi Gras" an oiche sin. Fuaireamar an cuireadh coicís ó shin agus bhí ionadh orm go raibh cóisir mar seo i lár an chargais? ar aon cuma sílim nach raibh a fhios ag an dream ann go raibh baint ar bith idir Mardi Gras agus Cargas, agus ar ndóigh go gcuireann an fíor Mardi Gras deireadh ar aimsir na coisire............... níor luaidh éinne cargas (B'fheidir nach bhfuil sé sin PC faoi láthair) agus bhíomar go leir lán sásta sult a bhaint as an oiche le cheile agus sinn in aghaidhfhidil álainn, hataí agus beads le sáith bia cajun.

Am a chur amu inné

Ní raibh Cian in ann a chéad ceadúnas tiomaint a fháil fós mar ní raibh an tám aige dul go dtí an DMV an scrúdú scríobhnóireachta a dhéanamh agus é gnóthach gach lá tar éis scoile. Is é seo an rud is tabhachtaí dá shaol aige faoi láthair sílim. Mar sin rinne sé coinne dul inné ach ag deireadh thiar thall níor chuaigh sé de dheasca coinne eile a bhí déanta agamsa dó lena orthodonctist. (Níor fhéach sé ar an bhfeilire nuair a dhein sé a choinne féin.) Tar éis teacht ar ais ón bhfiachlóir duirt sé go féidir linn dul go Peeksill DMV (leathuair ón mbaile) D'fhéach sé ar an suíomh idirlíon agus fuair sé an t-eolas gur sceith díon an fhóirnimh sin agus go raibh an oifig dúnta. "Tá fórsa éigin i m'éadan" agus é ag olagón. Ansin fuair sé amach go raibh oifig eile ann i Pawling, baile beag timpeall leathuair ó thuaidh uainn. Ar an idirlíon deartear go raibh an oifig seo oscailte go dtí 4 30 i.n.. Chuir sé scairt orthu agus ar an téip deirtear go raibh an oifig oscailte go dtí 4 45 i.n. Hmm...OK. Ní raibh sé ag an am seo ach cúpla nóiméad tar éis 3 30 agus gan mhoill bhíomar sa chart i dtroe an tuaiscirt agus é gealgháireach. Shroiceamar an oifig ag 4 05 agus bhí fógra ar an ndoras a mhínigh go ndúnann an oifig seo ag 4 00 agus nach mbíonn sé ar oscailte ach amháin Dé Mairt agus Déardaoin sa seachtain. Os rud é go bhfuil sé ag imeacht ar saoire seachtaine ó thuaidh inniu tá an-diomá air, fadhb ar bith eile sa domhan! Dar leis. Ní bheidh sé in ann an diabhal rud a fháil le tamall gearr eile. Ní cúis bhróin domsa é sin ach is pian sa tóin amach is amach é an t-eolas mícheart seo faoin amanna oscailte, fíu ar a dteachtaireacht ghutháin féin.

Cairn Páipéar

Anois, ar ais ag obair tar éis an tréimhse sin in Eirinn tá orm dul trí an carn páipéar atá ar mo dhesk. An-deacair diriú ar aon rud ar bith nuair atá cuma ar an oifig go raibh tornado tríd. D'fhagas roinnt phaipéir in ngach áit an tseachtain seo chaite.....Chomh maith le mo ghnáth obair níl an tarna rogha agam inniu ach obair a chur isteach ar mo ranganna gaeilge a bheidh ar siúil ag an deireadh seachtaine seo in Esopus, NY. .......
Ní raibh éinne anso in ann mo camera a réitigh, bhí brón orm nuair nach raibh sé ag obair agus mise ag an bposadh, cheapas gur ar Eoghan a bhí an locht; bhí sé ag glacadh pictiúiri dá phuiscín, Banba, seachtain nó dhó o shin, nuair a bhí sí ina codladh sa tarraiceán stoca atá aige.

Coisir a lean dhá lá!

Deireadh seachtaine dár saol! Bhí coisir na bainise Máire agus Tomás againn, agus lean sí dhá lá!! Tar éis turas fada le Eibhlín ó Aerphort na Sionna go Néidin, agus sos uaire ansin le mo cháirde Margaret agus Simon, shroiceamar an Gleann Garbh ag timpeall a hocht a clog oiche Aoine. Ostán Eccles a bhí ár gceann scríbe agus bhí athas orainn an foirgneamh sin a fheiscint ag deireadh an lae agus é geal le soilsí ag breathnú amach ar oileán Garnish. Tháinig dream mhaith daoine le chéile an oiche sin agus tar éis tamall sa bhear lean an choisir ar aghaidh sa reception area le cleachta damhsa, karate agus canadh, Tomás i mbun le cabhair ón gcúpla, Emily agus Kathy. Bhí gach uile duine traochta tar éis anróiteacht na haimsire agus turais fada leis, ach ní fhada go rabharmar uilig lán sásta leis an saol.
Thosnaigh an lá dar gcionn go bréa geal agus lean sé, cé go raibh sé fuar go leor bhí an ghrian ag spalpadh anuas orainn. Bhí orainn a bheith i nGougán Bharra ag a dó sa thrathnóna agus bhíomar ann ag leath uair tar éis a haon le t-am againn féachaint timpeall. Ait iargúlta gan féidir cur síos ceart a dhéanamh faoi, braithnaítear draíocht san aer ann, dar liom, go mór mór an lá sin. Bhraithnaíomar an ghaoth ag éirí agus gan coinne bhí guairnéan gaoithe inár dtimpeallacht. Bhí mo hata ar tí eitilt i dtroe na h-ealaí a bhí ag lorg bheith istigh i cuinne an locha. Ba bheag nár thiteamar!
Bhí posadh Máire agus Tomás ana mhaith. Ní gá dom a rá go raibh Máire ag féachaint go bréa, bíonn sí i gcónaí. Bhí lasadh ina haghaidh aici, bhí gríosghrua le gliondar uirthi agus ar Thomás nuair a tháinig sí isteach chuige. Bhaineas an-taitneamh as an lá iomlán, ar dtús an pósadh féin sa aireagal Naomh Fionnbharr. Bhí slua mór daoine ann i bhfianaise, amhránaíocht den scoth ó Máire de Búrca, fidléir iontach chomh maith. Bhíos ag smaoineamh agus mé ag éisteacht ar an aifreann inár dteanga uasal, go raibh an teanga le cloisint san áit céanna sa 7ú Aois nuair a bhí an chéad mhainistir ansin (Tá na cillíní fós ann) agus deacair dom saol an ascetic a thuiscint, saol diantréanach gan faoiseamh? Ní thuigim. Is aoibheann liom deireadh seachtaine ciúin anois is arís ach saol mar sin? An lá breá seo bhí an teanga le cloisint arís san áit bheannaithe. Nuair a bhí an ceiliúradh thart taobh istigh amach linn agus bhí tréimhse lasmuigh againn ag féachaint ar na cilliní agus ag glacadh griangraf, ar ais linn go dtí an Gleann Garbh agus cuid a trí don choisir. D’fhan an aimsir go breá geal cé go raibh fearthainn fiáin ag bualadh anuas orainn agus sinn inár gcuid gcarr. Lean an ceiliúradh san ostán le dream ag feachaint ar cluiche rugby sa bhear, Eire i gcoinne an Albain, a bhí ar siul i Murrayfield, Glasgow. Bhí an bua againn mar is ceart! 40 – 13!!! Ar ais go dtí an fíor comóradh bainise, cuid a ceathar anois, bhí dinéar breá blasta agus damsa againn, céili ar dtús a chur gach duine amach ar a gcosa, bhí ár Riverdance féin againn le stiúrthóir Patsy Cassidy. Tar éis sin bhí disco againn (Cuid a cúig!). Agus ag deireadh na hoiche seisiún gearr Rud do gach uile duine. Bhuaileas lem philiúr ag a 4am. Ach ní raibh tuirse orm. Chun an fhirinne a rá, tháinig an tuirse orm an oiche dár gcionn, oiche Dhomhnaigh an Traochadh agus mise ar ais i gcathair Luimnigh. 'Sea bhí orm íoc as ragairne dhá oiche ach b'fhiu iad, an dá oiche scléipe san.

Imíonn an t - am...

Níl sé chomh éasca dom scríobhnóireacht a chur isteach anseo ró-mhinic. Ní hé go bhfuilim leisciúil ach le bheith macánta imíonn an t am uaim agus muna gcuirim cúpla focal suas ar maidin ní bhíonn seans agam teacht ar ais i rith an lae. Bhí mo chara ceart go leor tar éis seachtain ar an tolg ag ithe agus ag féachaint ar an dteilifís. Bhí an t-adh léi is docha. Chaitheas an dá deireadh seachtainí ó shin ag sciáil san Adirondacks. Bhí an aimsir go breá agus is trua aon duine a d'imigh go dtí an iarthar ag lorg sneachta mar bhí sé ar fheabhas anseo i Nua Eabhrac. I rith na seachtainí ní raibh nóiméad breise agam agus anois táim ar tí imeacht go dtí an t Aerfort, ag feitheamh ar mo shiob atáim, beidh mé in Eirinn ar maidin agus caithfidh mé seachtain ansin. Beidh bainis Máire agus Tomás Dé Satharn i Gougane Barra Co Corcai agus beidh craic againn gan amhras. Scéal na bainise an tseachtain seo chugainn. Inniu Shrove Tuesday agus bhíos ag smaoineamh go raibh pancóga againn i gcomhair an tae nuair a bhíomar óg. Bhíodar cosúil le crepes, le im agus sú lemon. An-bhlasta.

Timpiste

Thit cara agam sa chomharsanacht síos a staighre inné. Chuir sí fios orm agus ar chara eile aici taréis ceithre uair i bpian ar an tolg a bhí in aice an staighre. Ní raibh an tarna rogha againn ach scairt a chur ar an otharcharr dhi. Ní raibh sí in ann bogadh agus bhí X-ray uaithi gan amhras. Anois, is baile an bheag é seo agus nuair a théann an otharcharr amach bíonn cur síos sa nuachtán aistiúil faoin eachtra. An fhadhb amháin a bhí ag Maria bocht aréir? Bhí eagla uirthi go mbeadh eolas ag cách sa bhaile seo gur thit sí. Go mbeadh slua mór óglach ag teacht isteach ina teach ag féachaint uirthi agus í i gcruacás. Ar aon cuma, cuireadh fios ar 911 agus thánadar: roinnt óglach ar dtús ón timpeallacht, na gárdaí, an otharcharr, an inneall dóiteáin srl. Ag poinnte amhain chonaic go raibh trúir acu ag tabhairt cabhrach di agus aon duine déag ag caint le céile sa halla taobh istigh den doras tosaigh agus dream eile taobh amuigh ag baint taitneamh as an gcomhluadar! Ní fheadar cén fáth nar imigh siad chomh luath agus a chonaiceadar nach tragóid mór a bhí i gceist, saghas club soisíalta is dócha. Bhí an ceart aici, ba leasc liom scairt a chur orthu tar éis an tsorcas a fheiscint ach, anois is arís ní bhíonn an tarna rogha agat.

Tá Cian 16 bliana d'aois inniu. Tá sé ag déanamh an scrúdu Math B Regents ar scoil ar maidin agus ag dul go dtí an DMV sa tráthnóna. On a mbreith, nach mbíonn tuismitheoirí ag iarraidh neamhspleachas a thabhairt dá bpáistí? Ach ag an am céanna bíonn céimeanna áirithe ann a bhíonn níos deacra ná céimeanna eile. An macaomh sin ag tiomaint!! Yikes!

Beoga Abú

Life should not be a journey to the grave with the intention of arriving safely in an attractive and well preserved body, but rather to skid in sideways, chocolate in one hand, wine in the other, body thoroughly used up, totally worn out and screaming
"Ya hoo what a ride!"

I set off for a 10 30 appointment this AM with my happy motto in mind ach ochón chonaic mé dhá eala agus iad reoite sa reservoir atá in aice liom anseo. Ugh. Is aoibheann liom na ealaí ach tarlaíonn an rud céanna gach blian sa timpeallacht seo. I gcónaí bíonn dhá cheann ann, nuair a bhíonn ceann acu ceapadh ag an oighir fanann a céile/chéile ann go dtí an deireadh.

Miongháire ar aghaidh Céin agus 40 mhilliún le caitheamh ar choisir an rialtais

Tháinig Cian (15) ar ais abhaile ó deireadh seachtaine ag sciáil in Utah lena athair. Traochta, ach miongháire ar a aghaidh. Gan alán le rá ach ní rud as an ngnáth é sin, d'inis an miongháire an scéal. Deacair do clan tSuibhne smaoineamh ar aon rud nuair atá aimsir an sneachta anseo. I gcónaí bíonn na ceisteanna: An bhfuil sé ag teacht? Nach bhfuil underarmour na fothéadaí is fearr? Conas atá an sneachta in Utah? An bhfuil sé ró fhuar san Adirondacks? Aon seans go mbeadh lá saor ón scoil amárach agus gur féidir linn dul go dtí na sléibhte? Aon scéala faoin dream a bhí caillte sa avalanche? Agus na firici: “Bíonn na fógrái sin a chur brú ar daoine áirithe dul díreach isteach sna áiteanna baolacha” Ach, is rud éigin i bhfuil an skier comórtas a bheith leis féin ar an bhfána agus os rud é go bhfuil an iomarca smacht orainn sa tír seo beidh dream ann i gcónaí a cuirfidh iad féin i mbaol saoirse ón rialacha a mothú.

Bhí brón orm a chloisint go mbeidh 40 milliún chaite ag an rialtas ag an inauguration ceremonies i lár na seachtaine seo. Tuigim go bhfuil cóisir mhór uathu agus nílim a rá nach bhfuil sé sin ceart ach 40 milliún? Nach bhfuil sé sin thar an barr? Is cosúil go dtagann an cuid is mó don airgead seo ó gnóthaí mhóra eagsula ach bí ag smaoineamh go bhfuair cuigear daoine bás aréir i Nua Eabhrac de dheasca an fuacht. Daoine gan díon ar bith orthu agus é timpeall 9 gcéim lasmuigh. Tuige nach féidir le na gnóthaí céanna cúpla mhilliún a thabhairt don Homeless Shelters? Salvation Army agus a leithéad a bhíonn ag obair ar son na boicht sa chathair. Bheadh go leor fághta acu don rialtas agus ni gá dóibh a bheith buartha nach mbeadh lé ag an rialtas leo. Bíonn i gcónaí.

Tús na hAthbhliana

OK, an 10ú lá cheana féin agus ní raibh nóiméad agam scríobh anseo ó roimh na Nollag. At dtús chaitheas breis agus seachtain i dtuaisceart na Stáit, mo bhaile ó baile, sna Adirondacks. Nollaig bhrea againn thuas ansin, tharla go raibh ceithre duine déag ag fanacht liom idir dhéagóirí agus daoine fásta agus sinn uilig ag sciáil gach lá agus ag chaitheamh na hoicheannta le cheile ag ithe ‘s ag ól, ag imirt cartaí srl. Chomhluadar breá a bhí ann. Ar ndóigh, chualamar an drochscéal faoin tsunami ach os rud é nach bhfuil teilifís againn ansin ní fhacamar ach na drochphictiúirí a bhí ar an nuachtán. Bhíomar inár ngrúpaí ag feachaint ar na griangraif sin lenár gcroithe ar crith ionainn, deacair a creidiúnt an tubaiste. Bíonn griangraif an-eifeachtúil mothúcháin a griosú, sílim, bhíomar chroíbhriste agus na laethanta breá againn anseo i gcomparáid le na sluaite amach ansin.

Thaínig an diabhal sladhán sin ar ais orm agus chaitheas seacht lá tinn, gan fuinneamh ar bith, anois ar ais ag obair inniu.