The Human Stain

Léigh mé The Human Stain (le Philip Roth) an tseachtain seo. Chríochnaigh mé ar maidin é, bhíos i mo shuigh go luath arís. Cheapfá ón gcéad caibidil gur leabhair a bhaineann le ciníochas atá i gceist anseo ach gan mhoill tuigtear gur bhfuil an scéal i bhfad níos doimhne ná a cheapfá ar dtús. Leabhar iontach sílim a bhaineann le hypocrisy i nádúr an cine daonna ar leibhéil éagsúla. Bunaithe i 1998, le scéal the impeachment of Bill Clinton mar chúlra, is scéal faoi saol ollaimh in ollscoil áirithe i New England atá ann. Ollamh a thit ó grásta de dheasca éad agus uaillmhian a chomhbhádóirí, cé go bhfuil sé soiléir go bhfuil na tréithe seo aige siúd chomh maith, go mór mhór an tarna ceann. (Níl dearmad é gurb é “Brutus” an tarna ainm ar an bpríomhcharachtar) Leis sin tá rún nach beag aige a chóiméad sé breis agus caoga bliain, óna chlann féin fiú. Buaileann carachtair ón uasaicme, an lucht oibre, an lucht oiliúna agus iad atá ligthe i ndearmad; na War Vets, le cheile. (Bhí carachtar an VV saghas ró-oiriúnach don pháirt, “caricature” an focal atá uaim, ach sílim gurb é sin a bhí i gceist ag an údar sa chás seo.) Tá an tuairim ann chomh maith go bhfuil an córas oideachais ag dul in olcas sa tír seo, níl an oideachas clasaicigh le fáil anois sna h-ardscoil, ach bíonn sé sin fíor ar fud an Chéad Domhan, aon domhan is dócha, dar liom. Bíonn eolais eile ag teacht isteach, eolas faoi ríomhairí, gnó agus a leithéid. Nach dtarlaíonn an rud céanna le gach glúin nó tonnta glún. Imíonn focail, eolas agus scileanna, tagann cinn eile isteach san áireamh. Cheapann an t-údar nach bhfuil na mic léinn faoi láthair in ann argóint faoi existentialism, mar a déarfá, agus, níos measa fós, nach mbíonn fiú suim acu i gceo ar bith ach amháin consumerism gan ceist, bhí aiféala air faoi na hathruithe seo.

Brevity!

Is riail í ag na Webby Awards nach bhfuil cead ag aon faighteoir níos mo ná cúig fhocal a rá agus é nó í ag glacadh an ghradaim. Bronnadh gradam ar Al Gore oíche Luain, duine atá lán compordach thuas ar an ardán ag tabhairt léachta gan faoiseamh. Agus a “léacht” an oíche seo i NYC? “Please don’t recount this vote”

Tá wireless network srl againn inár dtigh, mar sin is féidir le éinne againn teacht ar cheol éinne eile trí I tunes, fiú lasmuigh sa ghairdín le laptop, ach muna bhfuil tú in ann teacht ar ainm an amhráin is obair gan toradh í. Aréir bhí mé ag iarraidh éist le píosa cheoil a bhí ag dul timpeall m’intinn, ach níor éirigh liom teacht air, theip orm mar ní raibh ainm an bhanna nó ainm an amhráin agam ach amháin an fonn. Mar sin táim ag smaoineamh go mbeadh sé oiriúnach anois voice recognition a bheith againn……… an chéad rud eile atá uainn! Cad faoi na Ipods! Nach leadránach an eachtra í dul timpeall timpeall le do mhéar…...bheadh sé i bhfad níos simplí cúpla nóta a canadh isteach……………..Ochón, ochón, deacrachtaí an domhain.

Layer Cake, ansin fíor foréigean uafásach a bhaineadh geit asainn

Chuaigh Páraic agus mise chuig an scannán seo sa Jacob Burns Film Centre oíche Aoine. Is maith liom an t-ionad seo mar is minic a thagaimid ar scannán ann nach bhfuil le fáil sna hionaid scannáin móra, ní bhíonn le fáil ann ach na block busters de gnáth. Cheap mé go raibh Layer Cake ceart go leor sa genre, Drug Lord Wars agus saoithiúil leis, cé go bhfuil drogall orm a admháil go bhfuil an t-ábhar seo cúis saoithiúlachta nó pléisiúrtha. Bhí an scéal casta agus bhí ana chuid foréigean agus gnéas garbh ann ach caithfidh mé a rá ó mo shuíochán compordach, (ní amháin san amharclann sin ach sa saol chomh maith,) gur bhaineas taitneamh as……Bhíomar tar éis teacht ó bhialann dheas roimh an scannán agus chuamar abhaile lán sásta agus oíche bhreá againn le cheile…......Ansin, baineadh fior foréigean geit nach beag asainn …….. go luath maidin Dhómhnaigh agus mise i gceann des na siopaí áitiúla chuala go raibh trioblóid ar siúil agus go raibh, de réir dealraimh, páiste marbh i gcarr sa chlós páirceála in aice an Deli thíos an bhóthar. Ní tharlaíonn rudaí mar seo inár mbaile, riamh. An duine ó bhaile eile é, í ? Níos déanaí sa mhaidin inné fuaras an t-eolas gur cailín áitiúla, 17 mbliana déag d’aois a bhí i gceist agus fuair sí bás idir 7 agus 8 AM agus í tar éis dul go dtí an Deli, (siopa in a raibh post part aimsire aici,) ag 6:30. Bhí uirthi a bheith ar obair go luath inné. Is cosúil go raibh a iar buachaill (cara) ag feitheamh uirthi ann, rinne eisean an dúnmharú réamhbheartaithe le scian, sháigh sé í ocht n-uaire de dheasca an t- éad a bhí air; chuaigh sise chuig an “Prom” le buachaill eile…………éad……...….…Bhí an cailín bocht seo ar tí críochnú ar an Ard scoil i gceann trí seachtaine agus bhí aithne ag mo bheirt, Eimhin agus Cian uirthi ón scoil. Ní raibh aithne agam uirthi nó air siúd, tagann sé ó bhaile eile. Fuair na póilini i bhfolach le gaol i gConnecticut é aréir agus beidh extradition ar ais go NY chomh luath agus is féidir.

Tá an baile iomlán an bhrónach ar a son agus ar son a tuismitheoirí bochta.
Ar dheis Dé go raibh sí.
Leis sin, tá droch scéal arís ó Beaumont agus cé go raibh Mary bocht ag troid go cróga ar feadh coicíse in aghaidh a cuid ghortaithe, tá sí ag éirí níos laige anois.
Scéal níos dearfaí amárach, tá súil agam.

Escaping Flatland

Téimid go rialta go dtí The Adirondacks i dtuaisceart NY. Tá a fhios againn go dtugtar cuid acu thuas ansin “Flatlanders” ar dhaoine mar sinn. Ní féidir leat an ceantar nó muintir na háite a thuiscint múna bhfuil tú i do chónaí ann tamall fada, glúin nó dhó ar a laghad. Is cuma cén cineál na áite ina cónaíonn tú, (agus táimse anseo i gceantar cnocach, creagach, aimhréiseach fiú!) ceapann iad siúd gur “Flatlander” tú, le saol éasca is dócha agus radharc cúng, nó b’fhéidir go bhfuil an radharc cúng acu siúd? Ar aon cuma is meon na hintinne é.

Ansin inné agus mise ag ligint dom féin go raibh mé ag obair tháinig mé ar suíomh Edward Tufte, chaitheas tamall ag féachaint ar an taispeántais Escaping Flatland, Larkin's Twig srl. Osclaíonn dealbha móra mar seo rud éigin inár gcroithe ma bhíonn an meon ceart ann ar dtús, go nádúrtha nó de bharr oideachas? Ansin thugas faoi ndeara ceann des na leabhar atá le fáil ar an suíomh, Visual Explanations. Chonaic mé an clúdach sin cheanna? Fuair Páraic mar bhronntanas é agus bhí sé ar seilf anseo ó shin! Chaitheas tráthnóna suimiúil ag leamh faoi cumarsáid le léiriú grafach, communicating data by graphic representation, nó leoga, easpa cumarsáide le drochléiriú grafach. Ní ábhar nua dom é seo ach bhí an sampla ann go raibh an t eolas iomlán ag Nasa ar an 27ú Eanair 1986 oíche roimh eitilt Challenger, faoi trioblóidí a bheadh ann ar an maidin dar gcionn de dheasca na aimsire. Bhí 13 charts acu de réir dealraimh, ach ní rabhadar in ann iad a thuiscint i gceart, ní raibh an t-eolas soiléir, bhí an iomarca líníochta ann agus leis sin agus b'fhéidir níos tábhachtaí, bhí brú orthu an eitilt a chur ar siúil, ní raibh siad oscailte chuig an faisnéis ……tá a fhios againn toradh chinnidh an choiste sin.

Hotel Rwanda

D’amhairc mise agus Eoghan ar Hotel Rwanda aréir. Tháinig sé sa phost inné agus cé nach mbíonn an teilifís ar siúil ró mhinic anseo i rith na seachtaine do bhí fonn orm féachaint ar an gceann seo díreach. Ní bhíonn drogall ar Eoghan féachaint ar an dteilifís riamh ach deacair Cian a mhealladh óna ríomhaire. Chuala mé trácht faoin scannán seo anuraidh agus ar ndóigh is cuimhin liom an tréimhse sin (1994) cé nach raibh foinse na coimhlinte soiléir dom go dtí aréir, ar aon chuma níor theip an scannán déistin chogaidh a chur ionainn.

Ender's Game

Bíonn mórshiúil beag sa bhaile seo gach Memorial Day. Sean traidisiún atá ann agus is maith liom é, sílim go bhfuil sé ana thábhachtach meas a cothú ar son saighdiúirí, ní thuigimid saol an tsaighdiúra agus é ag troid, is pawns amach is amach iad agus níl orthu a bhíonn an locht de gnáth, má théann cúrsaí in olcas. Is fuath liom cogadh áfach, nach féidir linn cathanna a sheachaint le níos mo cumarsáide? Tuairim saonta soineanta é sin is dócha…….Tá a fhios agam, ach níl náire orm faoi. An tuairim céanna ag Ender, an laoch óg a shábháil an domhan sa leabhar Science Fiction, Ender’s Game ach le costas ró ard dar leis…....... An cluichí móra iad na cogaí uafásacha ar fud an domhan le drochchostas, costas ró ard? is dócha go bhfuil, ach an ceart é ár gcinn a bheith sa ghaineamh? B’fhéidir go mbeadh sé níos fearr dúinn a bheith aineolach agus compordach inár saolta slána, bheadh sé níos éasca ar aon nós gan a bheith ag machnamh…………

Tagann an dream céanna chuig an mórshiúil gach bhliain. Tuismitheoirí le paistí óga agus brait acu uile ag baint taitneamh as an radharc, agus seandaoine… (dream beag mar a dúirt mé cónaíonn an chuid is mó acu ón dtimpeallacht seo i Florida.)… b’fhéidir a gcailleadh duine dár gclann acu uair éigin i gcogadh éigin. Chonaic mise mo chéad mórshiúil ar Memorial Day timpeall deich mbliana nó mar sin ó shin. Bhíodh, b’fhéidir fiche seansaighdiúirí ón dara cogadh domhanda páirteach ansin ach Dé Luain ní raibh ach cúigear le feiscint ann, bhí ar duine acu dul faoi scáth crainn mar chuir solas na gréine meadhrán ann. Bhí a mboinn orthu agus sheasadar le cheile agus bhí sé soiléir go raibh bród orthu. Ní fheadar an raibh aon seansaighdiúir ó Korea nó Vietnam ann ach is dócha go raibh. Níor chaill ach duine amháin ón mbaile seo i Vietnam. Ní raibh sé ach 19 agus d’éirigh sé as an ard scoil chun dul ann i 1968. D’éag sé taobh istigh bliain amháin. Tá crann i ndilchuimhne air ag an ardscoil atá ard go leor anois tar éis beagnach daichead bliain. Tá aithne ag gach páiste air a ainm agus ar a íobairt. Anois feicim ainmneacha na mairbh ar an NY Times gach seachtain agus na uimhreacha ag méadú ach ní fheicimid grianghraif nó rud ar bith ar an teilifís fúthu. Níl deireadh leis.

Léas dóchais ó Beaumont tar éis drochlá Dé Luain.

Croíbhriste agus feargach

My new Seagate (Honda of External Drives) came yesterday. 200gb Pushbutton Backup..an oiriúnach do dhuine leisciúil. Spent the morning “FTPing” files back to basecamp from servers who knows where…. Beidh an córas nua agam Dé Luain.

Beidh dream d’ochtair againn ag teacht le cheile anocht i Lárbhaile Manhattan, sa bhialann Salmon River. Beidh oíche na Gaeilge againn ann, nós atá againn timpeall ceithre bhliain anuas nó níos mó sílim. Beidh sé go breá iad uile a fheiscint arís, is tamall fada go leor é ón uair deireanach a bhíomar le cheile.

Ní athrú scéil ó otharlann Beaumont, brón orm a rá. Croíbhriste agus feargach.

Politically Incorrect agus iontach!

D’éist mé den chéad uair le Comhrá, clár teilifíse ar WebTV4, inniu. Roghnaigh mé clár ar 04/10. Ba é Máirtin Mhurchadh Ó Chonaile an cuairteoir an lá seo agus é ag caint le Máirtin Tom Sheáinín air siúd a tugtar “máistir an chomhrá craolta”. Duine uasal é an seanduine seo Máirtin Mhurchadh atá ina chónaí de réir dealramh i dtigh banaltrais sa Cheathrú Rua. Bhí saol suimiúil aige agus cosúil le cuid is mó dá ghlúin féin, d’oibrigh sé go dian tríd. Bhaineas an-taitneamh áfach, as an saghas duine a bhí le feiscint trí an agallamh, carachtar amach is amach a bhí ann agus ní raibh cúthail ar bith air a thuairim a chur in iúl agus é ag léim ó ábhar go ábhar ina shlí féin. Rinne Máirtin, an craoltóir, jab ana mhaith a scéalta a tharraing amach i slí ómósach agus bhí sé soiléir ag an am céanna go raibh seisean ag baint an-taitneamh as an gcomhrá chomh maith. Bhris mise amach ag gáire cúpla uair! Ní féidir a rá go raibh baint ar bith ag mo dhuine le cúrsaí Politically Correct mar a thuigimid an lá atá inniu ann. Dhein sé maitheas dom. Rith sé liom ansin nach bhfuil aon seandaoine i mo thimpeallacht anseo i NY, tá siad uile i bhFlorida :(

Seanfhocal: Tá ionracas os cionn margaidh

Tháinig leictreoir ar maidin, bhí cúpla rud beag le déanamh agam le tamall fada anuas. Níor stad sé ag gearán faoin méid rud cearr, rudaí nach raibh ceart maidir leis an córas dlíthe, an cód, mar a déarfá. Bhí mé bréan de agus é ag imeacht, tá ionadh orm go bhfuilimid uile fós beo tar éis deich mbliana sa teach seo. Ach, nuair a ceannaítear teach bíonn ort cigire tí a fháil roimh an ceannach, níl an tarna rogha agat ach duine den tsóirt seo a fhostú. Braitheann an banc ar a thuairim. Dar le mo dhuine ar maidin bíonn siadsan uile i bpócaí na ngníomhairí eastát. Is dócha go bhfuil an ceart aige ach ag an am céanna táim cinnte go raibh sé ag méadú aon baol gur féidir leis agus nach raibh ar a intinn ach é féin agus an $. Ní raibh fonn orm chur suas leis.

Níl scéala úr againn ó Beaumont inniu. Bhogadar Mary ansin tar éis tréimhse ghearr i Vincents. Tá sí fós mar a bhí sí inné, fós idir dhá cheann na meá.

Chuala mé ar maidin nach raibh cúis na deifre ar an squad car sin, bhíodar ag dul i dtreo rud éigin a tharla sa cheantar, sin fíor, ach ní rud práinneach a bhí i gceist. Dúradh go raibh gardaí eile ag an áit sin cheanna féin agus nach raibh ar an mbeirt seo dul ann go tapaigh nó fiú dul ann ar chor ar bith. Ní fheadar an mbeidh an fhírinne riamh againn faoi seo.

An Iomarca Luais

Rud amháin atá orm a rá faoin turas go New Hampshire ná níl smacht luas le feiscint ar na bóithre móra ar chor ar bith. Ní fhaca mé fiú póilín amháin. Bhí ionadh orm mar i NY bíonn siad taobh thiar gach tor agus faoi na droichid ar na interstates agus parkways. Bíonn ort a bheith airdeallach an t-am ar fad ticéad luais a sheachaint. Chuala mé nach mbíonn an córas sin acu i NH, Live Free or Die agus chonaic gurb í an fhírinne. Bhí mé ag gluaiseacht go tapaigh, dar liom, ag idir 75 agus 80 míle fán gcéad agus mise an duine ba mhoille ar an mbóthar! Cheap mé ag an am gur rud iontach é a bheith saor ón smacht. Inné chuala mé scéal a athraigh mó thuairim faoi luas ar na mbóithre. Bhí m’aintín, duine álainn, ina suí i bheith istigh bhus trasna an bhóthair ón ospidéal i gClonskeagh BAC tráthnóna Dhomhnaigh, timpeall a ceathair. Bhí sí tar éis cuairt a thabhairt ar m’uncail atá san ospidéal sin. Go tobann tháinig carr Phóilín timpeall an chúinne ag déanamh go tapaigh, is cosúil go raibh na soilse ar siúil agus sirens roaring. Sleamhnaigh an carr ar chraiceann fliuch an bhóthair as smacht go díreach aniar aduaidh uirthi. Is dócha nach raibh seans ar bith aici bogadh nó aon rud a dhéanamh agus í ina suí ansin. Bhí bangharda ag tiomaint agus bangharda eile sa charr léi. Cuireadh amach an scéal go raibh sise ag dul trasna an bhóthair ach de réir fianaise agus forensics bhí sí ina suí, cheapfá slán sábháilte, sa bheith istigh sin. Tá m’aintín gortaithe go dona, i gcontúirt bháis ó shin.
Tá a fhios agam go bhfuil rud amháin fíor, má thagann sí tríd an t-uafás seo ní bheidh sí riamh arís mar a bhí sí. Riamh arís a aghaidh dathúil, ná a corp díreach ard, ná a dearcadh leathan ar an saol.

Mo Cheol Thu

Bhí mé i dteagmháil le cara agam, Jerry O’Sullivan inné. Píobaire den scoth atá ann agus chuir ár gcomhrá i gcuimhne dom scéal grinn maidir le na píobairí Albanaigh i gcomparáid leis na cinn Éireannaigh (…..a bhíonn ina gceoltóirí níos fearr!) . “Cén fáth go mbíonn na hAlbanaigh ag siúl timpeall agus iad ag iarraidh ceol a sheinm? Bíonn sé i bhfad níos deacra caitheamh le cruinnsciath (targaid) a bhíonn ag bogadh…………”
Bhíos ag iarraidh teacht ar foinse an magadh sin agus sílim gur ndeachaigh mé air in agallamh le Ciarán Mac Mathúna san Irish Times coicís nó mar sin ó sin. Deacair a ghuth ar an raidió le "Mo Cheol Thú" a dhearmad riamh agus bhí sé go deas a fháil amach go bhfuil sé fós ina chraoltóir an chláir sin go rialta ar RTE agus é beagnach 80 bliana d’aois…. Anois tá fonn orm éist air arís, simplí go leor leis an idirlíon ach ní bheidh sé sin mar a chéanna le bheith ag éisteacht air sa leaba maidin Dhomhnaigh éigin idir dreas codlata agus dhúiseacht.
Mo cheol thú, a Chiaráin.

Ag imeacht go New Hampshire amárach le Eoghan chuig baisteadh iníon mo cholceathrar, Jessica. Beidh Eoghan in a h-athair baistí, is onóir leis é agus tá sé lán sásta a bheith páirteach. Beidh an baisteadh acu tráthnóna Dhomhnaigh (ansin cúig uair eile sa carr teacht abhaile, ochón)

Níl saoirse gan smacht?

Tosaím ag obair ar mo ríomhaire díreach tar éis a seacht ar maidin, fanann mo mhadra Cara Wags, liom san oifig i rith an lae, rud ana dheas go mór mhór sa geimhreadh, (cuirim mo mhéarchosa fuara uirthi agus í ina codladh faoi mo dheasc.) Tar éis lóin ag meán lae téim amach ag siúl lei ar feadh daichead nó caoga nóiméad nó mar sin. Bíonn an aclaíocht uainn ag an am sin tar éis an chuid is mó den mhaidin inár suí. Anois os nós é seo bíonn Cara ag chur brú orm ó 12:15 nó mar sin, is féidir léi an clog a leamh nó tá clog inmheánach ana mhaith inti. Tosaíonn sí ag damhsa timpeall na hoifige agus ag caoineadh agus ag rith go dtí an doras agus faoi dheireadh ní bhíonn an tarna rogha agam ach dul amach léi saghas síochána a fháil. Ní gá dom an doras a oscailt chun í a scaoil amach léi fhéin, ní théann sí......................nó téann sí má bhíonn gnó le déanamh aici agus ansin tagann sí díreach ar ais ag déanamh a cuid geáitse……….. Bíonn sí níos measa nuair a tharlaíonn rud a chuireann clár an lae amach an fhuinneog. Inné mar shampla bhí orm dul le Eoghan (14) thíosbhaile go dtí The Dept of Homeland Security in aice le City Hall i ndeisceart Manhattan . Ghlacamar an traein ag a 7 rn go dtí Grand Central agus ansin an Subway, bhíomar thíosbhaile ag a naoi. Bhí cruinniú eagraithe agam ann ag 9:30 rn agus mar sin bhí an t- am againn Starbucks a fháil……. Le teacht breithlá 14 bliana d’aois bíonn ar gach páiste le carta glas sna SAM ceann nua a fhail agus a mhéarloirg a chur i gcomhad an roinn seo, DHS. Bíonn sé níos fearr é seo a dhéanamh gan mhoill go mór mhór ó 9/11…….. trioblóid san Aerfort a sheachaint. (Rud atá ar eolas agam ón trioblóid a bhí againn in Aerfort BAC cúpla bhliain ó shin agus Eimhín níos mó na 14 gan carta nua.) Ar aon cuma bhíomar ann agus is deacair an rud é freastal ar do chruinniú gan ana chuid drochíde teangan ó na fostaí! Ar dtús taobh amuigh den foirgneamh bíonn líne ann agus beirt i mbun an líne ag béicigh ar an scuaine, ag féachaint ar na cáipéisí srl ag chur brú ar daoine bogadh ansin a rá do dhaoine eile a dhéanann an rud céanna “Did I tell you to move?!” ansin taobh istigh duine amháin ag glacadh na málaí agus ag dul trí gach rud atá ann, duine eile na cótaí, gach rud trí an gléas x-ray, sinn trí an metal detector, duine eile ag déanamh frisking, duine eile ag tabhairt féachaint millte orainn agus a rá “Get your stuff, hurry up, move away NOW ” Phew! Síocháin ar feadh nóiméad agus sinn ag dul suas an escalator. Duine eile ag feitheamh orainn ag béic “Cell phones? “ “Ta ceann agam” a dúirt go soineanta. “Get it off right now!” ansin síos an bealach agus duine eile agus í ag béic “Cell phones off NOW” ………….“Tá a fhios againn” a dúirt mé….ansin súile nimhneacha orm…………Bhí sé go deas ag deireadh teacht isteach sa seomra ceart agus ár scíth a ligint, leabhar agamsa agus ar ndóigh IPod ag an stócach a bhí liom. Bhí uair againn ag feitheamh ar ár oibrí oifigiúil féin, fear an deas, béasach agus cneasta, rud a chur ionadh ar an mbeirt againn. Bhí gach rud in ord againn agus ní rabhamar leis ach deich nóiméad no mar sin agus ansin amach linn trí an zoo taobh amuigh dá oifig. Sílim go bhfuil nasc aisteach idir easpa smacht agus drochiompar …..bhí siadsan ar an gcéim is isle as ord leis an smacht beag a bhí acu orainn sa scuaine agus bhaineadar an taitneamh dar liom as brú a chur orainn. Ar shlí bhaineamar sult as, ag éisteacht leo agus ag gáire le chéile faoi a drochbhéasaí ach chonaic mé seanchúpla ann an uair deireanach agus iad gan béarla agus sílim go raibh eagla orthu roimh na bithiúnaigh seo. Thángamar thar n-ais abhaile díreach mar bhí orm a bheith san oifig agus ní bhíonn suim ag Eoghan tamall a chaitheamh sa chathair. Bhí fonn cupán tae agus ceapaire orm ach faraor, ní raibh sos agam, bhí Miss Wags ar tí dul as a meabhair, bhí sé beagnach a dó a chlog!

The Early Bird

Tá na héin an gnóthach ar fad anseo agus is aoibhinn liom iad ach amháin anois bíonn an fhuinneog ar oscailt agam i rith na hoíche agus tosaíonn mo chairde ag canadh go luath, álainn ach bhíos i mo dhúiseacht ar maidin ag ceathrú tar eis a cúig!!!! Ach nílim ag gearán, bainim an taitneamh astu. Inné chonaic mé Baltimore Oriole, ceann le sciatháin an uair seo, agus péire lon dubh. Lon le sciathán dearg a bhí anseo, sin an ceann firinscneach, agus a bhean agus ceann donn uirthi. Ní bhíonn na héin seo ró fhlúirseach, nó ní fheiceann tú iad ró mhinic má bhíonn siad anseo. Bíonn cúthail orthu i gcomparáid le na cinn eile, snagairí daracha, housetits, house finches srl. Beidh na lasair coille le feiscint go luath tá súil agam. Is minic a bhraithim uaim éin na hÉireann nach bhfuil againn sa tír seo. Is iad an spideog agus an smólach na cinn is mó a bhraithim uaim anois is arís, gnáth éin in aon gairdín thall ansin ach anseo is fear mór go leor é an spideog agus níl amhrán na spideoige aige, dar liom….is éan eile é cé go dtugtar Spideog air. Níl cuma bhródúil na spideoige Éireannach air ar chur ar bith ach an oiread. Ní fhaca mé smólach riamh anseo cé go bhfuil ceann ab ainm The Hermit Thrush áit éigin.

Seanscannán, breis agus caoga bliana d’aois

Le déanaí bíonn ionadh orm nuair a thagann scannán suimiúil sa phost ó netflix. Chuaigh mé ar an suíomh tamall fada ó shin agus chuireas mo roghanna isteach ann ach de gnáth tagann scannán mar shampla Reservoir Dogs nó Science Fiction nó rudaí ón Genre Action and Adventure. Cé go mbíonn cuid acu ceart go leor ní ó mo liosta iad siúd. Bíonn aghaidheanna soineanta ar mo chuid aon uair a chuirfinn ceist orthu, ní bhíonn éinne acu ar an suíomh ag déanamh athrú ord? Púca an cat is dócha ……ach is annamh a thagann ceann ó na cinn sin a chuireas ar an liosta …..Ach….. D’amhairc mé ar On The Waterfront aréir le Eoghan (14). Rinne mé glan dearmad go raibh sé roghnaithe agam tamall fada ó shin. Cheap an bheirt againn go raibh sé ana mhaith ar fad agus cé go bhfuil sé breis agus caoga bliana d’aois bhí sé fós úr i slite. Níl aon amhras orm ach go bhfuil eachtraí mar sin fós ar siúil ar fud an domhan, áiteanna a bhíonn daoine faoi smacht agus bocht ó easpa oideachas agus ádh. Ach faoi láthair ní bheadh na boicht in ann teacht ón smacht, is domhan níos gairbhe anois í. Bhí ionadh ar Eoghan, bhíoch sé den tuairim nach féidir le scannán chomh sean seo a bheith suimiúil ar chor ar bith.

Life, the Universe and Everything

Tagann an Luan go tapaigh, bhí lá breá ciúin anseo inné agus Clann tSuibhne go léir le cheile. Bím i gcónaí den tuairim nach bhfiú é Lá na Máithreacha a ceiliúradh gur bhfuil sé sin ceann eile des na ceiliúrthaí a chruth Hallmark. Thiteann sé ar lá difriúil sa hEorpa, ní fheadar cén fáth ach b’fhéidir go mbeadh seans acu níos mo cártaí a chur ar an margadh? Ach b’fhéidir go bhfuil mé ró amhrasach. Ar aon cuma bhí ionadh orm mar is cosúil go chaith mo chuid mac tamall mhaith ag siopadóireacht Dé Sathairn agus fuair mise toradh na siopadóireachta maidin inné. Leabhair agus CD. Ní bhíonn drogall ar mo chuid tréimhse a chaitheamh i siopa leabhar aon uair mar léann siad uile an t-am ar fad. Téann na leabhair timpeall an tí ó lámh go lámh agus is minic a fhaighimid go léir sult as an leabhar céanna agus ábhair díospóireachta suimiúla ag an mbord bia againn. Is chuimhin liom mí nó mar sin ó shin nuair a tháinig Eimhin abhaile don deireadh seachtaine agus é ag léamh Hitchhikers Guide to the Galaxy. Shuigh sé ag an mbord linn á mholadh agus dúirt “ba chóir daoibh é seo a léamh tá sé ana mhaith.” Hmm…Thugamar an t-eolas do nach amháin go raibh sé léite cheanna féin againn nuair a bhíomar timpeall naoi mbliana déag d'aois ach go raibh sean chóip i gceann des na leabhragán….agus go raibh Restaurant at the End of the Universe agus Life the Universe and Everything againn chomh maith! Bhí ionadh nach beag air chaith sé tamall ag dul trí an seanbhailiúchán atá againn…………… Anois tán triúr acu tar éis na leabhair sin a léamh agus chuadar chuig an scannán Hitchhikers Guide to the Galaxy chomh maith. Aontaíonn siad go bhfuil an leabhar níos fearr ná an scannán….nílim cinnte go mbíonn scannán níos fearr ná leabhar riamh?

Chaiteas Dé Sathairn thuas in Esopus New York ag deireadh seachtaine na Gaeilge. Níor fhánas ach an lá sin an uair seo ach b‘fhiú é dul agus tamall ag caitheamh le mo chairde arís agus an teanga a chloisint ar fud na háite. Phléamar “oideachas agus páistí na n-oibrithe mídleathach” agus tháinig an dream chuig an cinneadh nach ceart é, ó thaobh an dlí, oideachas ar bith a bheith le fáil dóibh múna bhfuil oideachas iomlán le fáil. Faoi láthair bíonn air na páistí seo dul ar scoil idir 5 bliana d’aois agus 15 bliana d’aois, ansin is féidir leo diploma an ardscoil a bhaint amach más maith leo ach tá cosc orthu freastal ar an ollscoil. Dar le moltóirí na díospóireachta go raibh an argóint is fearr leis an dream a dúirt nach raibh sé ceart oideachas ar bith a thabhairt d’iad siúd. (múna bhfuil an rialtas toilteanach oideachas iomlán a bheith le fáil dóibh)
Bhí céilí an-mhaith againn ag deireadh an lae mar is gnách ansin agus anois is aoibhinn liom na seiteanna.

Oideachas Abú?

Bhíos an ghnóthach le déanaí (agus táim fós) ag athchruthú chomhaid agus ní raibh seans agam focal a scríobh. Bhí an t -ádh dearg orm gur tháinig mé ar sean zip disc le píosa oibre ann ó 2002, ansin gan choinne bhualeas leis an client úd oíche Luain agus dúirt sí go raibh an catalog sin as dáta agus gur mhaith léi é a chur i gcló arís.

Bhíomar i pub nua i Manhattan an Aoine seo chaite. Stout an t-ainm atá air agus tá sé suite i lár an bhaile in aici le Madison Square Gdn. Cé go raibh an foirgneamh an deas, ana mhór agus taobh istigh nua aimseartha, deacair a chreidiúint an méid airgid atá curtha isteach ann, níor cheap mé go áit suimiúil é ar chor ar bith. Tugtar “Irish Bar” air, ach tá a fhios agat nach raibh ann ach “Sports Bar” agus Guinness le fáil ann. Thit mé i mo chodladh ar an traein abhaile agus ansin chaitheas tamall ag féachaint ar Lou Dobbs ar an teilifís agus eisean ag caint i gcoinne na daoine atá anseo sna Stáit Aontaithe gan cead. Bhí sé ar buile mar is cosúil go bhfuil ollscoil i North Carolina tar éis cead a thabhairt d’iad atá diploma ard scoil sa stáit sin bainte amach acu, dul ar an ollscoil chomh fada is a íocann siad an costas iomlán cosúil le mac léinn a thagann ó stáit eile. Is cuma le uachtarán an choláiste sin stádas na mic léinn, cheapann sé go ba cheart do spás a thabhairt dóibh mar bíonn spás dóibh sa bhunscoil agus sa mheán scoil, tuige nach féidir seans acu dul ar an ollscoil? Bhí Lou Dobbs a rá nach raibh sé seo ceart ar chor ar bith, is dócha nach bhfuil sé ceart, dar leis, oideachas ar bith a thabhairt do pháistí atá anseo taobh amuigh den dlí. An bhfuil sé ceart nó nach bhfuil? an bhfuil sé ceart oideachas a choimeád uathu cé go bhfuil a dtuismitheoirí toilteanach íoc as? An pionós ceart é seo ar son na tuismitheoirí céanna nach bhfuil ag íoc an méad cháin atá orainn atá dleathach a íoc? An córas caste atá i gceist ? Cad é an freagra? An bhfuil dóthain airgid sa tír tacaí a thabhairt d'iad atá ar an gcéim is isle? Cad faoi na boicht atá dleathach? An bhfuil freagra ann?

The Crossing le Cormac McCarthy

Críochnaigh mé an leabhar The Crossing aréir. Seo an tarna ceann sa Border Trilogy le Cormac McCarthy, agus scéal faoi déagóir ag teacht ina fhear i saol crua, bunaithe i New Mexico ar dtús ach bíonn an fear óg ag taisteal go Mexico agus ar ais agus é ag éirí ciall a tharraingt as an saol agus an cinneadh ceart a dhéanamh i gcónaí. Bhuaileann sé le daoine de gach saghas ar a thuras, cuid acu cabhrach agus cneasta, ach an chuid eile……. Ní fhéadfá a rá gur bhaineas taitneamh as an leabhar seo, i slite b’fhéidir, ach bhí an fhírinne ann sílim faoi saolta déagóirí gan tacaíocht aon áit sa domhan, ní hamháin i Mexico i lár an chéid seo chaite. Éiríonn an príomh carachtair Billy ina fhear le costas an ard ar fad agus fágtar chomh uaigneach go raibh mé an-bhrónach ar a shon agus ar son déagóirí eile a bhíonn fágtha mar seo gan treoir. Tá cara agam agus é 92 bliana d’aois, tagaimid le cheile go rialta agus is chuimhin liom é a rá uair amháin agus sinn ag caint faoi leabhair go bhfaigheann sé rud éigin éagsúla ó leabhar maith gach uair a léann sé é. Braitheann sé ar do shaol féin, a dúirt sé, cad a bhíonn ar siúil agat ag an am, cad iad do chúraimí ag an am, srl. Bíonn sé ag léamh an t am ar fad, leabhar nua aimseartha agus sean leabhair clasaiceacha a bhíonn leite aige uair nó dhó cheanna. Anois táim ag smaoineamh os rud é go bhfuil triúr mac agam ina ndéagóir go dtuigim níos mó an fear óg sa scéal seo agus anróití an tsaoil leis. An léifidh mé arís é uair éigin? Ní a fhios agam.